Door: Quirijn Meijnen op 21 september 2009
Beroepsdeformatie
Deze week begin ik met lichte spierpijn. Afgelopen weekend op zaterdag heb ik afscheid genomen van mijn oma van 91. Alhoewel we vrede hadden met het feit dat ze zo oud is geworden was het toch een verdrietige dag. Om het leven te vieren besloten mijn broer, twee vrienden en ik toch maar de Dam tot Dam fiets classic te gaan fietsen. Een tocht van 150 km door Noord Holland. Om 07.45 werd je op de dam verwacht, de start was om 08.00 uur. Dit alles betekende dat ik om 06.30 de wekker had gezet. Omdat ik in het centrum woon werd er om 07.30 bij mijn huis verzameld. Ik bood iedereen nog thee aan, maar daar was geen tijd voor. Bij de start kreeg je een stempelkaart en vervolgens ging het via de Jodenbree straat naar de IJtunnel richting Noord Holland. Het eerste gedeelte van het parcours kwam overeen met de Dam tot Dam loop. Het weer was prachtig en om 11.00 uur hadden we er al zo'n 90 km opzitten.
Nou fiets ik wel vaker een rondje maar dit was mijn eerste officiele tocht. Een aantal zaken waren echt nieuw voor mij. Zo bestaat er een heel arsenaal aan verbale en non verbale communicatie om ongelukken te voorkomen. Als er een paaltje aankomt (is vrij vaak het geval) dan wordt er geroepen "paaltje", bij een auto "auto" bij een tegenligger "tegen". Dat is allemaal nog te begrijpen. Subtieler is het als je in een groepje fietst, je fietst dan in het wiel van degen voor je. Als die een paaltje, auto of tegenligger ziet dan wappert die met zijn hand aan de kant van het obstakel. Dit klinkt allemaal mooi en het werkt in de praktijk ook goed.
Merkwaardig is alleen wel dat fietsers de neiging hebben om op de meest smalle dijkweggetjes met zijn allen te gaan inhalen, dit gaat dan met veel geschreeuw gepaard. Opvallend is dat dit dan met semi officiele termen als "langs" gebeurt. Met andere woorden het roepen van "langs' zou voldoende moeten zijn om te mogen inhalen. In de praktijk is het soms volkomen onverantwoord. Je komt in de berm terecht, je raakt het wiel van je voorganger, een grote stresstoestand. Natuurlijk het is sport en het moet allemaal zo snel mogelijk.
Opmerkelijk is dan wel weer wel dat als het woord "lek" valt, je een golf van opluchting door het betreffende groepje ziet gaan. Een fietser heeft dan een lekke band. Sterker, volkomen onbekenden willen dan ook ineens stoppen om te "helpen". Je ziet dus negen mensen (vaak mannen) langs de kans van de weg staan, gelukkig omdat ze even niet hoeven te fietsen, terwijl een persoon zijn band aan het vervangen is.
Gelukkig heb ik onderweg geen grote valpartijen meegemaakt, maar het schijnt een onvermijdelijk onderdeel van het wielrennen te zijn. Helaas passeerden we wel een plek met twee ambulances en een wielrenner op het asfalt, daar was iets misgegaan. De psychologische mechanismen waarmee gezorgd wordt dat je eigen gedrag altijd goed is, en fouten toch vooral door anderen worden gemaakt, traden meteen in werking. Links en rechts in het peleton hoorde ik "je moet natuurlijk ook nooit daar gaan fietsen" en "ja, dat zijn keien, daar moet je niet met te harde banden gaan fietsen". Duidelijk was dat het de heren links en rechts van mij nooit zou overkomen. Zelf had ik vooral erg veel trek, en ik vroeg me af in hoeverre je als organisatie regels moet stellen. Je zou natuurlijk best de regel kunnen invoeren dat je met niet meer dan drie naast elkaar mag fietsen. Of dit te handhaven is, is natuurlijk een tweede.
Als advocaat ben je onderdeel van een kantoor. Alhoewel je vaak denkt dat je eigen kantoor het enige kantoor is, zijn er natuurlijk meer kantoren. Niets is leuker dan een shirt te ontdekken met de naam van een "ander" kantoor. Zo ontdekte ik in ieder geval twee andere Amsterdamse kantoren. Als je dan ziet dat het shirt gedragen wordt door een dame, die je dan ook nog net met een bloedgang heeft ingehaald (het vervelende met shirtjes is dat je de naam pas goed kan onderscheiden als de drager voor je fietst) dan word je gek. Noem het beroepsdeformatie maar dit kon ik natuurlijk niet op mij laten zitten.
De dame bevond zich in een groepje voor ons. Wij moesten - en dan volgt weer zo 'n mooie wielren term- naar dit groepje toe "springen". Een keuze was er niet, gelukkig konden we "aanhaken". Na een tijdje zo gefiets te hebben probeerde ik te bedenken wie de dame in kwestie was, helaas zonder haar gezicht te zien herkende ik haar niet.
Niets lekkerder dan in iemand zijn wiel rijden maar zo nu en dan moet je natuurlijk wel wat "kopwerk" doen. Daarbij wilde ik de dame inhalen om te kijken of ik wellicht ooit met haar in de rechtszaal de degens had gekruist. Niets mooier dan elkaar onder andere omstandigheden eens tegen te komen ! De dame maakte onderdeel uit van een goed getraind groepje wielrenners, kantoorgenoten? Dat zou het inhalen nog mooier maken! Gelukkig lukte het ons er voorbij te gaan. Helaas kende ik de dame niet .
In plaats van de kop te nemen besloten we een goed stuk vooruit te gaan fietsen. Dat lukte aardig. Net toen ik alweer vergeten was waarom we zo hard aan het fietsen waren kwam er een renner van het groepje van de dame naast mij fietsen en vertelde mij 'out of the blue" "inhalen is één ding, volhouden iets anders", om mij vervolgens in te halen. Tja..... Mij werd nu in ieder geval meteen duidelijk waarom ik zelf niet in een kantoorshirt fiets... In dat geval had ik natuurlijk wéér gemoeten (beroepsdeformatie).
Rond 13:30 uur fietsten we Amsterdam binnen. Toen daagde het mij dat het autoloze zondag was. Heel mooi om te zien hoe Amsterdam er zonder auto's uit kan zien. Overal mensen op straat. Al met al een mooie zondag na een verdrietige zaterdag.
Overzicht van bijdragen van deze week...
- Eten bij D'Antica (donderdag 24 september 2009)
- Beroepsdeformatie (maandag 21 september 2009)