Door: Emilie van der Lans op 28 september 2009

Office legends

Om 07:15 uur op vrijdagochtend bij een koffiebar op Schiphol werd de geheime bestemming van ons kantoorweekend onthuld: Cork (Ierland). Deze bestemming werd slaperig, maar enthousiast ontvangen. Het werd een weekend gevuld met natuur, drank en andere vormen van Ierse cultuur.

Een belangrijk onderdeel van de Ierse cultuur is zijn verhalentraditie. Omdat de Ierse taal nooit is verpest door een Romeinse inval zijn de volksverhalen goed bewaard gebleven. Onder het genot van een Irish coffee hebben wij dit weekend geluisterd naar een aantal ‘urban legends'. Sterke verhalen die als waar gebeurd worden doorverteld, vaak in de vorm van een recente geschiedenis met bijzondere, soms bizarre feiten.

Dit deed mij beseffen dat ook binnen Van der Steenhoven advocaten dit soort verhalen de ronde doen. Sommige collega's werken al meer dan 10 of 15 jaar op dit kantoor en kennen vele verhalen. Een aantal zo absurd dat ik (nog wat korter werkzaam op dit kantoor) het moeilijk vind om deze ‘office legends' te geloven.

Zo is er het verhaal over het indianenpak. Er wordt verteld dat een advocaat hier op kantoor ooit een brief ontving van een andere advocaat met de tekst: "Ik kan mijn indianenpak niet vinden". Nadat de advocaat de brief drie keer had gelezen, besefte hij dat de secretaresse die deze brief had uitgetypt waarschijnlijk een foutje had gemaakt. De advocaat voor wie zij een bandje uitwerkte had vast ingesproken: "Ik kan mij in die aanpak niet vinden", maar dit was niet goed op papier terechtgekomen. De legende vervolgt dat de advocaat van ons kantoor vervolgens zijn reactie op deze brief begon met de zin: "Ik zie witte rook".

Een andere office legend is ‘het kleine kamertje' op de Roemer Visscherstraat. Van der Steenhoven advocaten was - voordat zij verhuisde naar de Herengracht - gevestigd in een pand aan de Roemer Visscherstraat aan de rand van het Vondelpark. En in dit pand was er een advocatenkamer die zó klein was, dat alleen de kleinste advocaat van kantoor in dit kamertje paste. Het was ook niet eenvoudig om in dit kamertje te komen, zo wordt verteld. De advocaat (een zij) moest door een andere vergaderkamer en via een klein trapje om haar kamer te bereiken. En soms als een bespreking lang duurde, betekende dit dat deze advocaat uren op haar kamer moest blijven en moest wachten tot de bespreking voorbij was. Het was immers wat gek als tijdens een bespreking ergens in de vergaderkamer een deurtje openging en er vervolgens een advocaat uitklom.

En dan het verhaal over de klap in het gezicht. Ooit vond op het kantoor van Van der Steenhoven advocaten een bespreking plaats tussen twee partijen en hun advocaten. Partijen hadden een heftig conflict (over geld) dat veel emoties losmaakte. De spanningen liepen op enig moment zo hoog op dat de tegenpartij (of het de cliënt of de advocaat was is niet duidelijk, er doen twee verhalen de ronde) zich met de vlakke hand in het eigen gezicht sloeg. Hoe de zaak uiteindelijk is afgelopen is niet bekend.

Ik hoop natuurlijk dat één van de verhalen van het afgelopen kantoorweekend over 10 jaar als office legend wordt verteld. Misschien wel een verhaal over vier advocaten die met het wedden op hondenraces een fortuin wonnen en nooit meer hoefden te werken? Of het verhaal van een secretaresse die zo hard heeft gelachen tijdens dit kantoorweekend dat zij heeft besloten om een carrière te beginnen als lachtherapeute? Of misschien wel een medewerker van Van der Steenhoven advocaten die - geïnspireerd door dit kantoorweekend - een nieuw dieetprogramma ontwikkelde en direct in het gat sprong dat Sonja Bakker achterliet? We wachten af.

Emilie van der Lans; vanderlans@vandersteenhoven.nl

Overzicht van bijdragen van deze week...

• Tubular bells (maandag 19 april 2010)
• Office legends (maandag 28 september 2009)