Door: Selale Dogan op 15 oktober 2009
Ankara
Vandaag is de laatste dag van de handelsmissie. Het was een goeie week. We hebben een aantal Turkse ondernemers ontmoet, die wij in Nederland kunnen bijstaan, maar ook veel "counterparts" gesproken. Die "counterparts" zijn lokale advocaten die wij bezoeken om te beoordelen of wij onze cliënten naar ze kunnen doorverwijzen. Elk bezoek duurt een uur zodat wij een goede indruk van het kantoor en de advocaten krijgen. Daarbij kijken we naar hoe zij zich presenteren, of ze betrouwbaar over komen en natuurlijk, of zij zich richten op dezelfde rechtsgebieden als wij.
Gisterenochtend vlogen wij van Istanbul naar Ankara om hier een aantal kantoren te bezoeken. De agenda was strak gepland, maar uiteraard gooide de vliegtuigmaatschappij roet in het eten. Wij landden een uur te laat op het vliegveld en werden razendsnel naar het hotel gereden. Er was wat tijd ingeruimd voor een lunch, maar ons werd nadrukkelijk gevraagd er een snelle hap van te maken. Ik dacht in plaats daarvan even naar mijn kamer te rennen en me te fatsoeneren, maar kreeg binnen een paar minuten een sms'je van Jan. Hij was bruut van achter zijn lunchtafel weg getrokken. De strenge dames van de organisatie wilden ons namelijk nu zien vertrekken naar onze eerste afspraak.
Terecht, blijkt altijd weer. Het is voor ons namelijk erg moeilijk inschatten hoe ver het is naar de eerstvolgende afspraak en als er één afspraak uitloopt, lopen ze allemaal uit. De dames doen hard hun best om die afspraken te regelen. Die zijn vaak een succes maar soms tref je een aparte "counterpart". Zo ook onze eerste in Ankara.
Na enige tijd rond gereden te hebben in een verre buitenwijk, hielden wij halt bij één van de kapitale villa's daar. Toen wij de taxi uitstapten, stond de voordeur al open en werden wij begroet door een magere Turkse jongeman (de chauffeur, ontdekten wij later). Wij werden meegetroond naar een woonkamer met kleurige meubelen en muzak op de achtergrond. Direct na ons kwam een tweede jongeman binnenlopen, strak in het pak en met lakleren schoenen aan. Hij sprak goed Engels en vertelde ons dat hij zijn masters (of PhD, dat wisselde nogal eens tijdens het gesprek) deed. Hij vroeg ons waar wij ons mee bezig hielden, maar begon direct zelf te vertellen waar hij zich mee bezig hield. Deze jongeman had inderdaad rechten gestudeerd. Hij werkte uitsluitend probleemoplossend. Hij loste elk probleem in maximaal één week op. Zijn tarieven waren dan wel hoog, maar daar kreeg je dus iets voor terug. Dat was koek die wij niet lustten. Wij werden nog wel beleefd door zijn chauffeur naar de volgende afspraak gereden. Tja, soms klikt het gewoon niet.
En soms is het liefde op het eerste gezicht of, zoals in het volgende geval, een oude vlam die we hervonden. Eén van onze volgende afspraken was namelijk een jong internationaal kantoor dat wij een jaar eerder hadden ontmoet. We herkenden één van de partners aan haar vloeiende (Amerikaans) Engels en haar besmettelijke enthousiasme. Wij herinnerden ons de teleurstelling van een jaar eerder dat we ze alleen kort op een borrel te spreken kregen. Vanwege de "matchmakings"geestdrift van een van de organisatoren vorig jaar, was het programma toen te vol om dit kantoor nog een bezoek te brengen. Het gelukkige toeval (en de "matchmaker") bracht ons dit jaar weer bij elkaar. Dit kantoor is duidelijk verliefd op het vak en werkt niet alleen hard voor de cliënten, maar ook voor het beroep. Het neemt deel aan nationale en internationale vakorganisaties en schrijft artikelen voor juridische nieuwsbladen. Een kantoor waar een erg leuke en productieve samenwerking mee op te bouwen is. Daar kunnen we mee thuis komen.
Al met al een erg interessante week, eerlijk gezegd zoals elk jaar. Deze handelsmissies hebben mij tot nu toe nooit teleurgesteld, wat mij betreft volgend jaar weer!
Overzicht van bijdragen van deze week...
- Ankara (donderdag 15 oktober 2009)
- Burasi Türkiye (zondag 11 oktober 2009)