Door: Ernst Bulthuis op 9 november 2009

"Een broodje gezond is niet ongezond maar gewoon wat minder gezond"

Deze uitspraak viel mijn oor ten deel tijdens mijn middagloopje over de grachten, in de lunchpauze van kantoor. De twee hevig in discussie verwikkelde dames, begin twintig en waarschijnlijk nog studerend, liepen iets voor mij uit en waren zich van mijn aandacht niet bewust. Eenmaal uit het zicht bleef de uitspraak mij bij, aangezien die meer behelst dan de gewicht(ige) context waarin de dames hem plaatsten. Waarom?

Afgelopen zaterdag vond de landelijke startersdag van de Kamers van Koophandel plaats. Namens kantoor nam ik deel aan het Amsterdamse spreekuur van "specialisten". Op aanvraag konden starters een gesprek aangaan met diverse disciplines, in ons geval dus met een jurist. Als een volleerd huisarts-advocaat, gewapend met koffie, notitieblok en serieuze blik, ontving ik met mijn collega een divers pluimage aan tafel. Allemaal met hun eigen verhaal en daaraan gerelateerde - al dan niet juridische - problemen. In een enkel geval kon voor het antwoord de wet worden geraadpleegd, maar in de meeste gevallen werd een beroep gedaan op ons gezonde verstand, waarin de geruststelling of juist terechte vrees werd bewaarheid, die men eigenlijk al had vóór men het gesprek met ons aanging. 

Eén aspect liep als een rode draad door ons spreekuur. De oprechte zin in ondernemerschap. Het glas is niet half leeg, maar half vol. Van binnenhuisarchitectuur, via webdesign naar het organiseren van massale feesten op een schip. Alle starters die ik sprak, toonden zich energiek en vol vertrouwen dat hun product of idee het helemaal zou gaan worden. Als advocaat heb je echter een soort natuurlijk wantrouwen aangeleerd, met als gevolg dat bij het aanhoren van dergelijke verhalen je achter elke struik wel een beer op de weg ziet. Maar die vlag dekt uiteraard niet de lading. Struiken kun je snoeien, en beren zitten over het algemeen niet op de weg, kortom: "af met die advocatenbril, en denk eens pragmatisch mee", hoorde ik mij mijzelf vermanend toespreken.

Natuurlijk, de bomen (of struiken) groeien vandaag de dag niet tot aan de hemel, maar kansen zijn er volop. Alleen die komen niet vanzelf, je moet wel uit je schulp kruipen om ze te grijpen. En zo was het ook met de dames tijdens mijn lunchrondje. Het broodje moest nog worden gehaald, en het zou uiteraard niet ongezond worden, hooguit iets minder gezond.

bulthuis@vandersteenhoven.nl