Door: Rutger Loos op 23 november 2009
Confraternele snor
Mannen met snorren. Ik weet het niet. Ik heb het niet over de modieuze snor en als er een baard onder zit heb ik er ook al minder wantrouwende gevoelens bij. Sinterklaas bijvoorbeeld, daar geloof ik wel in, die vertrouw ik. Johan Derksen zonder sigaar kan nog, maar niet zonder snor. En natuurlijk heb ik het ook niet over de jaren 80 snor. Zonder die snor had het Nederlands elftal zich niet eens geplaatst voor het EK '88. En coach Michels was de enige generaal in de geschiedenis zonder snor. In het voetbal gelden sowieso andere regels wat dat betreft. Anders had Louis van Gaal wel een snor gehad.
Ik doel op mannen - dikwijls mannetjes - van wie ik vermoed dat zij zich zonder plak haar op hun bovenlip minder mans voelen, en spiernaakt. Mannen met een snor die gaat trillen als zij hard praten (stemverheffingen zijn hen vaak niet vreemd) of als het hoofd rood aanloopt van boosheid. De autoritaire compensatie snor, zeg maar.
Het is heus niet omdat ik zelf niet verder kom dan een vlassig snorretje zoals je ze wel eens ziet bij een uit de kluiten gewassen 11-jarige hangjongere met een autoritaire vader (met snor, waarschijnlijk). En ik heb ook heus wel eens wat te verbergen net als iedereen, maar niet de hele tijd, en dat hoeft ook niet onder een snor. Ik heb er dus geen nodig.
Wat heeft dit met arbeidsrecht te maken? Niets, afgezien van het feit dat ik laatst een advocaat met zo'n legersnor tegenover mij had tijdens een zitting in een arbeidszaak. Dat verbaasde mij eerlijk gezegd niets. In de confraternele correspondentie kon je zijn snor horen trillen, net als door de telefoon. Voor de zitting schudde ik de advocaat en zijn cliënt zoals gebruikelijk vriendelijk de hand. De advocaat keek mij bozig aan, salueerde, en kneep zo hard als hij kon in mijn hand, tot -jawel- zijn snor begon te trillen. Daarbij brieste hij zijn achternaam. Daarna marcheerde hij met zijn cliënt de rechtszaal in. Hij zei het niet hardop maar ik las het in zijn ogen: geen krijgsgevangenen, doorvechten koste wat het kost en schikken is deserteren! Enfin, een minnelijke regeling die voor alle partijen het beste is, zat er van het begin af aan niet in met deze snor. En dat is jammer.