Door: Rutger Loos op 4 oktober 2010

Italiaanse manieren

Ik was onlangs met een collega in Turijn voor het jaarlijkse congres van de Associazione Internazionale Giuristi di Lingua Italiana (AIGLI), ofwel: internationale vereniging van Italiaanssprekende juristen. Elk jaar bezoekt een delegatie van onze Italiaanse sectie dit congres. Doel van de AIGLI is het bevorderen en versterken van de banden tussen Italiaanssprekende juristen en het levend houden van de waarde, de betekenis en het gebruik van het Italiaans in de internationale juridische wereld (uit de losse pols vertaald uit de statuten, in het Italiaanse klinkt het nog mooier/poëtischer). Ongeveer 40% van de leden hebben de Italiaanse nationaliteit, de overige leden komen uit andere landen. 

Lidmaatschap van de AIGLI en deelname aan haar congressen is voor ons kantoor interessant. Wij breiden hiermee ons netwerk in Italië uit en het is een leuke manier om met buitenlandse vakgenoten in contact te komen. Deelname aan de congressen is verder een uitstekende manier om het Italiaans te trainen en om de - voor een 'Italofiel' zoals ik - broodnodige periodieke dosis Italiaanse cultuur op te snuiven. 

Een congres in Italië is ook altijd goed voor een opfriscursus stijl, hoffelijkheid en bijvoorbeeld tafelmanieren. Zonder (tafel)manieren en een bovengemiddelde eetlust (alles draait om eten, netwerken doe je aan tafel) overleeft niemand een congres in Italië. Voor de duidelijkheid, zo hoort het: 

1)         draag gepaste kleding;

2)         als u zich voorstelt aan een gezelschap, geeft u eerst de dames een hand;

3)         als u plaatsneemt aan tafel, blijft u dan staan totdat de dames zitten;

4)         dames gaan voor, denk nou eens aan de deur openhouden!

5)         schenk eerst de dames in voordat u zichzelf inschenkt!

6)         laat een dame geen zware tassen dragen. 

O ja, spaghetti eet je met alleen een vork. Dan mag u uw vrije arm best met de elleboog op tafel leggen. Daar doet niemand moeilijk over. 

Het is maar een aantal voorbeelden, in willekeurige volgorde. Nota bene: als u zich aan de bovenstaande regels houdt en u gedraagt zich als een echte 'signore', dan betekent dit niet dat u er al bent en verder alles kunt zeggen tegen de dames. Die fout maakte de voorzitter, 'il presidente', van de AIGLI. In de lobby van het congreshotel kwam hij op mijn vrouwelijke collega af. Zij is lang en blond (letterlijk, niet figuurlijk Signor presidente!). Il presidente zegt tegen mijn collega: 'ti possiamo usare per cambiare le luci'. Ofwel: jou kunnen we wel gebruiken om de lampen te vervangen. Erg charmant. Smijt dan nog liever die deur dicht in mijn gezicht, zoals ze in Nederland doen, zag ik mijn collega denken. Maar goed, zij is wel wat gewend. Tijdens het jaarlijkse AIGLI congres enkele jaren geleden riep een Italiaanse collega spontaan, uit het niets, het volgende tegen haar: 'mijn hemel wat ben jij lang, het is maar goed dat je niet met je benen in het water staat'. Ter toelichting: hij vergeleek haar met een boom. Bomen groeien als ze in het water staan en hij maakte zich zorgen dat mijn collega zou doorgroeien met haar voeten in het water. Wat heb ik daar heerlijk ongemanierd hard om moeten lachen!

Rutger Loos, loos@vandersteenhoven.nl