Door: Cateleine Colnot op 15 februari 2011

Ode aan de "mob"

In Amsterdam West, waar ik woon, heerst al tijden een samenscholingsverbod op veel pleinen en openbare plekken. Jammer eigenlijk, want samenscholen kan zo leuk zijn. 

In dit blogje pleit ik dan ook voor het opheffen van het samenscholingsverbod ten gunste van een van mijn lievelingsfenomenen van deze tijd namelijk: gezellig samenscholen met een boodschap of zonder boodschap, om gezien te worden, ook wel "Flashmobben" genoemd. 

Inmiddels is de flashmob redelijk ingeburgerd, zelfs in onze Hollandse "spruitjescultuur", en valt onze mond niet meer open als we in een stationshal, op een plein of in de metro getrakteerd worden op een dansende meute. Ik vind dat zo leuk. 

Er zijn types die beweren dat social media mensen van de straat houdt en de sociale omgang verarmt, maar volgens mij is het precies andersom. Flashmobben is echt een van de meest leuke "gevolgen" van social media. Het brengt groepen totaal verschillende mensen bij elkaar voor een gezamenlijk project. Daarnaast tovert het verbazing en een grote lach op het gezicht van omstanders. Het heeft iets magisch. 

Tussen een flashmob belanden op een doordeweekse dag maakt je dag instant goed. Ik was zelfs zo enthousiast dat ik in een vlaag van "So-You-Think-You-Can-Dance-overtuiging"  (ofwel verstandsverbijstering) heb geprobeerd me de moves van het Thrillerdansje eigen te maken bij de Michael Jackson Tribute Flashmob. Zonder succes. Die skills versta ik niet, maar ik heb wel een mobieltje met internet dus ik kan flashen met mijn mobje en de boel rondtwitteren als een idioot. En dat is belangrijk, want een flashmob is alleen leuk als er beelden van zijn. 

En niet getreurd, sinds kort kunnen ook harken en horken zoals ik mobben. Freezemobben wel te verstaan. Zomaar opeens op een druk plein of de vertrekhal van een vliegveld en masse stilstaan in de houding waarin je op dat moment stond of liep. De mensen die niets van deze afspraak weten kijken hun ogen uit. Na een paar minuten volgt een signaal en gaat iedereen die meedeed weer verder met waar hij of zij mee bezig was. 

Een tijd geleden was er ook een flashmob in de New Yorkse metro waarbij een groep reizigers zonder broek in de metro stapte. Het zag er natuurlijk niet uit, al die blote benen in de winter, maar het toverde een lach op menig gezicht. 

En volgens mij, wordt de wereld daar een stukje beter van. 

Mocht u voorbeelden willen zien van de flashmobs waar ik het over heb, dan kunt u deze eenvoudig vinden door het woord "flashmob" in te toetsen op YouTube. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd, zeg ik altijd maar. Ik weet zeker dat u er vrolijk van wordt. 

En heeft u een juridisch probleem waar u niet vrolijk van wordt, dan helpen wij u graag. 

Cateleine Colnot, colnot@vandersteenhoven.nl