Door: Ruby Nefkens op 11 oktober 2011

Voetbal

Door een ongelukkige speling van het lot speelden mijn beide kinderen 'uit' en was er een gebrek aan vervoer. Ik heb dan ook vele voetbalvelden gezien dit weekend.  Als rijdende ouder zie je een interessante mengeling van voetbalkantines, waar de koffie de ene keer net iets minder erg smaakt dan de andere keer. Toch probeer ik het steeds weer. En met mij de andere ouders. Ik zeur niet, het is ook maar 1 euro per beker. Op zaterdag naar Bennebroek. Een troosteloze rit langs het water, Vijfhuizen en Cruquius. Het weer zat ook niet echt mee. Vier meiden van veertien in de auto die aan een stuk door enthousiast praten over school, kleding, vriendjes, Tv-programma's, wat die nu weer heeft getweet, hoeveel volgers je hebt en nog veel meer. Voordeel: je blijft zo ongemerkt op de hoogte. Zaterdag was het gelukkig niet koud. Wel regen. Paraplu uitklappen en weer inklappen. Een schreeuwende coach van de tegenpartij. De man was zo irritant dat de scheidsrechter de wedstrijd stillegde om hem vermanend toe te spreken. De SIRE reclame had bij hem nog niet gewerkt. Na de wedstrijd is het zaak om de kinderen zo snel mogelijk weer in de auto te krijgen. Bij pubermeisjes is dat wat lastig. Je mag blij zijn als ze na drie kwartier uit de kleedkamer komen. En als ouder ga je natuurlijk niet meer op de deur bonzen. Dat is onvergeeflijk met kinderen van die leeftijd.

Zondag mocht ik met de mannen weg. Mannen: jongens van dertien. Dit keer ging de rit naar Almere. Nederland kan zo mooi zijn, maar niet als je naar Almere moet. 'We' speelden tegen Almere City. Er was een veld met tribunes. Deze club speelt immers in de Jupiler League. De jongens hoopten dat ze op dat veld mochten spelen. Helaas werden we op een ver veld neergezet. Met je zoon op pad is heel anders dan met je dochter. In deze leeftijd wijst het heel nauw wat je aan hebt als ouder. Het was koud op zondag dus ik had mijn gewatteerde winterjas aan. Mijn zoon vindt hem stom, want: te glimmend. Ook iets met bont (al is het nep) vindt hij niet kunnen. Ik moet ongewild denken aan het programma 'Hotter than my daughter' waar moeders zich te buiten gaan aan te korte rokjes en te blote shirtjes, tot groot ongenoegen van hun kind.

Geen schreeuwende coaches deze keer. Wel een dik verlies. Het team van Almere City had zoveel jongens dat ieder half uur bijna het hele team ververst werd. En zoals dat in deze leeftijd is: de jongens lijken altijd ouder , dus kunnen harder lopen.  De scheids floot voor het eerst, lette niet op de grensrechter, enfin genoeg om 'ons' over op te winden. Na drie warme chocomelk toch met koude voeten weer in de auto naar huis.

Ik zal het missen als ik niet meer nodig ben om te rijden.

Ruby Nefkens, nefkens@vandersteenhoven.nl