Door: Emilie van der Lans op 17 oktober 2011

‘Geen mening’

'Ja', 'nee', 'geen mening'. Het rijtje antwoorden op een multiple choice vraag. Ik heb mij altijd verbaasd over deze laatste optie: 'geen mening'. Wie heeft er nou 'geen mening', dacht ik dan? Je hebt toch over alles een mening? En anders bedenk je toch ter plekke wat je van iets vindt? Zo, daar heb je je mening. 

Toch voel ik de laatste jaren steeds meer voor de optie 'geen mening'. Of eigenlijk: 'nóg geen mening'. Met verwondering lees ik soms de reacties op korte nieuwsberichten op websites zoals Nu.nl of At5.nl. Stellige meningen in klare taal. "Laat die geldstrooier nu zijn mond houden, door hem staat het rijke Nederland er nu zo slecht voor!", zo las ik vanmorgen nog als reactie op een nieuwsberichtje. 

Begrijp mij niet verkeerd. Ik ben groot voorstander van vrije meningsuiting. En ik geloof dat (bijna) alles gezegd moet kunnen worden. Laat het debat maar beginnen! Zelf vind ik het alleen steeds lastiger om direct een mening te hebben. Omdat dingen vaak niet zijn zoals ze lijken en vooral omdat ieder verhaal twee kanten heeft. Er zit meestal meer achter dan je kunt lezen in een kort berichtje. Niet iedereen is overigens geïnteresseerd in de andere kant van een verhaal. Dat begrijp ik wel. Het is niet eenvoudig om je een mening te vormen wanneer je verschillende achtergronden hoort. En de uitkomst is meestal niet samen te vatten in één zin of in een pakkende quote. Terwijl dat toch fijn is. 

Als advocaat realiseer ik mij als geen ander dat een verhaal twee kanten heeft. En ook dat voor beide standpunten vaak wel iets te zeggen is. De advocaten vertellen daarom de verhalen van hun cliënten. De rechter hoort beide verhalen aan en verdiept zich in de feiten en de achtergronden. Vervolgens en pas dan komt hij met een oordeel. Tot die tijd heeft hij nog even 'geen mening'. Gelukkig maar. 

Emilie van der Lans, vanderlans@vandersteenhoven.nl