de week van

de week van

Alexander op 't Hoog, 26 juni 2019

Over onrustige buren en de rol van de advocaat
Het is half 4 ’s nachts en ik word wakker van de scheldwoorden die me om de oren vliegen. Minstens een aantal keer per week is het zo ver; de buren hebben – tenminste, dat leid ik af uit wat ik hoor – last van een relatiedip en proberen dat een uur lang op hun eigen manier bij te leggen. Fascinerend hoe precies hetzelfde ritueel zich keer op keer herhaalt en hoe weinig effectief dat blijkt te zijn, maar ook  enorm irritant natuurlijk, zeker als er een drukke dag op de planning staat. De eerste paar keer was de situatie nog wel grappig (mijn scheldwoordvocabulaire is inmiddels behoorlijk uitgebreid) maar van mij hoeft het inmiddels niet meer.

In mijn ervaring ontstaan zo de meeste conflicten. Het begint met een kleine, vaak niet uitgesproken irritatie die zich langzaam kan opbouwen en manifesteren op allerlei manieren als er niets aan de situatie verandert. Zo is het voor veel van onze cliënten ook. Waar partijen ooit nog vol goede moed aan een gezamenlijk avontuur begonnen, is er gaandeweg wat verkeerd gegaan en niet uitgesproken, en uiteindelijk gunnen zij elkaar bijzonder weinig meer. Met elkaar lukt het dan niet om nog een oplossing te vinden. In verrassend veel gevallen niet eens omdat de ene op alle punten zijn zin wil hebben, maar vooral omdat hij of zij wil dat de ander dat níet krijgt. Dat zou namelijk ook impliceren dat degene het eerder misschien toch niet altijd bij het rechte eind heeft gehad.

Soms werkt het dan beter om een advocaat het woord voor je te laten doen. Als advocaten kijken wij objectief naar wat er aan de hand is, en kunnen wij je bijvoorbeeld vertellen of een concreet schikkingsvoorstel een beter alternatief is dan een procedure. Ik zie het als één van onze belangrijkste taken op dat moment om ervoor te waken dat een cliënt niet door de emotie een beslissing maakt waar hij later toch niet achter blijkt te staan. Ik ben ervan overtuigd dat er in schikkingsonderhandelingen niet zozeer verkeerde beslissingen zijn, maar wel beslissingen die zijn genomen vanuit een verkeerde motivatie. Het kan bijvoorbeeld zijn dat een voorstel te laag is en daarom niet wordt geaccepteerd, maar het moet eigenlijk niet zo zijn dat de cliënt een goed voorstel niet accepteert, puur en alleen omdat hij of zij de ander niets meer gunt. Uiteindelijk is niemand daarbij gebaat.

En de onrustige buren? Misschien moet ik zelf eens overwegen een advocaat in de arm te nemen.

Alexander op 't Hoog
optHoog@vandersteenhoven.nl
+31 6 81 79 14 62

 

Contact opnemen met ons?
 

  +31 (0)20 607 79 79
 

  mail@vandersteenhoven.nl